Aslında Baden Baden için fazla söze gerek yok...
Birkaç detay sadece;
Kurhaus Casino sonrası Alfredo Cafe'de cappuccino molası. 2. fotoğraftaki karla kaplı masa ve sandalyeler Alfredo'nun.

Her gün olduğu gibi yine bir bakery house'dan muhteşem lezzetler :)

ve karla başa çıkmak için alınmış yeni bir çift bot.

Gerisini fotoğraflar anlatır zaten...
27/12/2010

Annemin meşhur lafıdır. Öğrencilik yıllarımda neredeyse her sabah söylerdi. Aslına bakarsanız ben söyletirdim. Gece bin türlü bahaneyle yatma eylemini geciktirir, sabah da bir türlü kalkamaz, beş dakikam daha olsa diye yalvarırdım. Annem de, kıyamam, ben uyanana kadar uğraşırdı.

Dün gece de böyle gecelerden biriydi.
Şu çantalarımı yeni askılığına asayım, şunları düzelteyim. Bu kutunun içine bunları koyayım. Bunları atayım. Bunları şuna vereyim. Yeni aldığım atariyi deneyeyim.
Evet bildiğin atari, çocuk oyunu olanlardan.
Aldım evet, gecenin bir yarısı da deneme bahanesiyle birkaç oyun oynadım. Tamam biraz oynayıp kuzenimin çocuklarına vereceğim ya, vallahi...

Gün ilerledikçe uyku hali daha da fena bastırıyor, çok fena.

Sahi kaç fincan kahve içmek gerekir ayılmak için?

Uzun, çetin ceviz yolları aşıp muhteşem bir yere ulaşmanın verdiği keyfi bilir misiniz?

Üstelik benim gibi İzmir'de doğup yaşayan bir kar cahili için bu yolun bir de karlı olduğunu düşünün.
Ayakların altında gıcırdayan karlar, göz alabildiğine beyaz...

Sonunda ulaşılan manzara muhteşem, içilen sıcak şaraplar da öyle.

Sahi nerede sıcak şarap fotoğrafları?

İzmir'in bahardan kalma bir Cumartesi gününde... gün güneşli, güneş parlak...
Arabada gözümüzü alıyor güneş, o kadar parlak hem de...



Urla'nın tadını çıkarmak lazım fırsatını bulmuşken.



Önce bir güzel Türk kahvesini içmek lazım her zamanki yerden...
Sonra denize inmeden, katmer yemeden olmaz.


Güzel insanlarla güzel sohbetler edilir, 4 renk bilezikle oyunlar oynanır.
Küçük bir fotoğrafçı adayına fotoğraf makinesini kullanması öğretilir, oldukça başarılı sonuçlar alınır.
Bol bol fotoğraf çekilir.
Yorgo'da ise bu defa salep içilir.

Hayat enerjisini çok sevdiğim, beni hep gülümseten, kıpır kıpır Defne'nin ölüm haberi yıktı. Hayat insanı hep şaşırtmaya devam ediyor, hayat acımasız. Kimsenin yaşına, yaşama sevincine, çocuğunun küçüklüğüne bakmıyor işte. Ölümün adaleti bu. Acıtıyor bizi hep. Tanrı öğretiyor belki de, hatırlatıyor. Acı dersler veriyor. Böyle zamanlarda anlıyoruz ancak, silkelenip kendimize geliyoruz.

Elimden geldiğince keyif almaya bakıyorum yaşamdan. Aldığım her nefesin kıymetini biliyorum. Siz de öyle yapın.
Özellikle son 1 yıldır her gün tanrıya şükrediyorum.
Şunu biliyorum ki hiçbir şey için üzülmeye, hayıflanmaya gerek yok, değmiyor. Sadece hayatın değerini bilin, sevdikleriniz kırmayın. Hayat sürprizlerle dolu, acı, tatlı...

Kimsenin canını yakmayın, hakkını yemeyin.

Defne ne güzel söylemiş giderayak, "Hesapsız yaşıyorum, hayat hesap yapacak kadar uzun değil."
Rahat uyu Defne Joy Foster...

Ne olursa olsun depresif oluyorum ben kış mevsimi. Akşam yapmak istediğim her şeyi yapsam da o havanın erkenden kararması yok mu? Birileri elimden gecemi çalıyor gibi hissediyorum.