Ne zamandır evde bir tarçın kokusu yok. Niye mahrum ettim kendimi bundan, bu neyin tembelliği bilmiyorum. Şimdilerde toparlanmaya çalışılan işler, evraklar, dergiler, kafadakiler...

Bu aralar bebek ziyaretleri ve bebek hediyeleri arasında geçiyor günler.


Bebek gündemimde Yağmur ve Asya var.


Bir de küçük meleğim Eylül var tabi, bebek değil gerçi o ama olsun benim küçük hanımım.

1.80'lik yılbaşı ağacı salonun baş köşesine inceden kurulmuş, el birliğiyle, emek emek toplanan yılbaşı süsleri ile birlik olmuş büyük yılbaşı hareketini başlatmak üzere ayaklanmışlardır...

Böylesine destansı şimdilerde yeni yıl sevinci. Bir gün sonrasının bir gün öncesinden farkı olmadığını bile bile hem de. Olsun varsın. Mesele o değil ki zaten, mesele neden bulmak. Gülümsemeye, umutlanmaya, motive olmaya, hoşluk yaratmaya, hayata renk katmaya falan...


Bir ağaca astığın anlamlı bir dekorda yeniden anlamlar yüklemek belki de hayata, belki de yeni dilekler dilemek.
Gülümsemek bir küçük detayda.
Hayaller kurmak yarına dair, bilsen de bugünün, dünün yarını olduğunu. Ne fayda, iflah olmaz umutların var ya.
Varsın olsun.
Sen iki süste, bir iki renkli ışıkta, bir çam ağacında bul, yeni nedenin bu olsun!

Hayatın gerçekleriyle yüzyüze gelinceye kadar kuruluyor şimdilerde hayaller.

Sepetten taşmaya başlayan hobi malzemeleri...
Sehpanın alt rafının eğilmesine neden olan kitaplar, dergiler, kataloglar...
Beynimi isyan ettiren fikirler, düşünceler...
Defterlere sığmayan hayaller...
Bitmeyen istekler...
Yarım kalan işler...
ve çok daha fazlası ile meşgulken bu beyin, kalp ve beden, alarmın sesi ile yüzleşiyor her sabah...
Hadi bakalım rafa kaldır 13 saat daha hayalleri, kalkar kalkmaz yeniden o yatakta olmayı hayal et.
15 dakikada modunu değiştir, fırla evden, gülümse.
Sanki o saatte yapmak istediğin şey oymuş gibi...

Lavanta kokulu sabahlara uyanmak...
Ancak, bunun için bir İstanbul yolculuğunda babamın benim için taa Yalova'dan aldığı lavanta saksısını kuruttum ben. Babam sonrasında Aydın yolculuğunun dönüşünde bana saksıda bir lavanta daha aldı gerçi. "Alayım ben onu eve götüreyim artık" dedim anneme dün, sordum bir de "Üstünde çiçekleri var mı?" diye. "Mevsimi değil daha" dedi. "İyi" dedim, "Dursun sizde biraz daha, daha mevsimi gelmeden heba etmeyeyim ben" Annem ona gözü gibi bakıyor, mevsimi gelecek, ben de alıp onu eve getireceğim, o çiçek açacak. Balkona koyacağım bu defa evet, suyunu da eksik etmeyeceğim. Gözünün içine bakacağım güzel kokusunu benden esirgemesin diye. Sonra çoğaltacağım onun sayısını. Lavantayı benim kadar çok seven canım arkadaşıma giderken birkaç dal koparacağım onun için.
Onun gözündeki ışıltı, lavantanın kokusu...
Daha ne olsun...

Şöyle dumanı tüten bir fincan earl grey çay olsa, nefis çikolatalı kurabiyeler...
En büyük koltuğuma kurulsam, güneş vursa camdan usulca, sol omzuma.
Dergilerimi alsam yanıbaşıma, hayaller kursam...
...