Evimde daha çok vakit geçirebileceğim, kendime daha fazla zaman ayırabileceğim, daha özgür olacağım bir hayat istesem de kısa vadede bu olacak gibi görünmüyor. O nedenle bu isteğimi biraz da olsa tatmin etmek için birkaç günlüğüne izne çıkacağım. Yapmak istediğim onca şeyi bugünlere sığdıracak, bol bol keyif yapacak, kendimi dinleyecek, silkelenip kendime geleceğim. Ve yeni yıla daha dingin gireceğim.

Alışverişten böyle dönünce yaşam biçimimi sorgulamam gerekir mi diye düşünüyorum bazen.

Benim bir ara birazcık burnum akmıştı, onlar iyileştirdi beni, hep yanımdalardı, seviyorum ben onları :)

Hafta sonu demek; koltuk ve yastıklarla girilen yakın ilişki ile kahvaltı keyfi demek.
Şimdi koskoca 5 iş gününün geçip gitmesini mi bekleyeceğiz yeniden?
Oooofff offf!!!

Baktıkça hala gülüyorum :)

Pazar günü hava bize çok da iyi davranmayınca ev keyfi mecburi oldu. Oysa ki güneş açacaktı, Alaçatı Uçurtma Festivali'nde olacaktık.
Bu fotoğrafların sorumlusu da o bir türlü açmayan güneş işte.
Ne yapalım bu seferlik böyle olsun dedim, koydum yine de fotoğrafları, affola.
Sabahtan başlayan pankekli kahvaltı keyfi, fırında elma yanında dondurma, ardından üzümlü muffinle bütün gün yeme-içme şeklinde geçti. Gün boyu içilen sayısız çay, latte, üzerine kalkan şarap kadehlerine film arşivimizden 3 film eşlik etti. Ardından yemek siparişi ile yeme içme seansını tamamladık çok şükür.
Bu kadar keyif ve dinlenme sonrası hazır mıyız Pazartesi'ye?!

Şöyle dumanı tüten bir fincan earl grey çay olsa, nefis çikolatalı kurabiyeler...
En büyük koltuğuma kurulsam, güneş vursa camdan usulca, sol omzuma.
Dergilerimi alsam yanıbaşıma, hayaller kursam...
...

Bendeki bu pop art aşkı bitmez.
Son olarak eve bu yastıkları da ekleyince içim daha bir şenlik havasında oldu.

2 gün raporlu olunca evde çok sıkıldım, kaç gündür spor da yapamayaınca kendimi rahatsız hissettim ve attım kendimi dışarı. Hem yürüyüş yapar hem de işlerimi hallederim diye düşündüm. Hava sıcaklığı da fena değildi hani. Çok temiz olmasa da kirli de değildi, çam ağaçları kokusu alamıyordum belki ama arada burnuma dolan balık, döner kokuları da yürüyüşüme renk katıyordu. Arada bazı dükkanlara kısa soluklu uğrasam da Göztepe'ye kadar yürüdüm. Dönüş yolunda ilk durağım elbette Göztepe Mandırası. Halime Teyze ve Hasan Amca'yla lafladık biraz. Hadi bakalım yola devam. Yine kısa süreli dükkan duraklamaları ve tempoyu artırma kararıyla hızlandım, teyzem uğrayacaktı eve dönmem gerek. Hooop telefon çaldı. Teyzoş: Neredesin teyzem? Ben: Güzelyalı'da. Sen? Teyzoş: Kapının önünde. Ben: Bekle hemen geliyorum... Gel gelme, olur olmaz derken -Taksii!! Yürüyüş burada sona erdi, hasta hasta bu kadar yeter di mi?
Teyzoş, annem, Nedime Teyze ile kahve keyfi de yaptık, yarın çalışmak zor gelecek..

Sabah evde çokça fotoğraf çekmiştim, birkaçı burada.

Yorgun bir günün sonu, spordan gelinmiş, evde güzel bir masayla karşılaşmaktan daha dinlendirici ne olabilir ki?